حجت الاسلام دکتر محمدجواد زارعان اسلام و پژوهش های روان‌شناختی 2981-149X 10 21 2024 09 22 The mediating role of self-efficacy and hope in the relationship between self-esteem and life satisfaction: a path analysis study نقش واسطه‌ای خودکارآمدی و امید در رابطه عزت نفس و رضایت از زندگی: یک مطالعه تحلیل مسیر 203 229 154 FA احد امیدی دکترای روان‌شناسی مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) مرتضی کاشانی نژاد ابیانه کارشناسی ارشد روان‌شناسی، موسسه آموزش عالی اخلاق و تربیت، قم، ایران. محمد جواد حمزه پور دانشجوی دکتری روان‌شناسی، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)، قم، ایران. محمد فرهوش دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه سمنان 0000-0002-9351-9164 مصطفی جهانگیری دانشجوی دکتری رشته روان‌شناسی موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) 0009-0004-9511-0540 Journal Article 2023 11 20 The purpose of this study was to investigate the mediating role of self-efficacy and hope in the relationship between self-esteem and life satisfaction. The research method was descriptive-correlation type and the statistical population was all students of Kashan University, 353 of them were selected by cluster random sampling based on Morgan's table. To collect information, four Rosenberg self-esteem questionnaires (SES), General Self-Efficacy Scale (GSE), Snyder Hope Scale (AHS) and Diener's Life Satisfaction Scale (SWLS) were used. The data obtained through structural equation modeling (SEM) were analyzed using the path analysis method using the steps suggested by Baron and Kenny (1986), with SPSS26 and AMOS24 software. The findings of the path analysis indicated the significance of the mediating role of self-efficacy in the relationship between self-esteem and life satisfaction, so that the path of self-esteem to self-efficacy with a coefficient of (0.54) and the path of self-efficacy to life satisfaction with a coefficient of (0.22) were significant. And the path of self-esteem to hope (0.48) and the path of hope to life satisfaction (0.47) were found to be significant. Therefore, the results indicate that self-efficacy and hope play a mediating role between self-esteem and life satisfaction. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش واسطه‌ای خودکارآمدی و امید در رابطه عزت نفس و رضایت از زندگی بود. روش پژوهش، از نوع توصیفی – همبستگی و جامعه آماری، کلیه دانشجویان دانشگاه کاشان بود که بر اساس جدول مورگان از بین آنان 353 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات، از چهار پرسش‌نامه عزت نفس روزنبرگ (SES)، مقیاس خودکارآمدی عمومی (GSE)، مقیاس امید اسنایدر (AHS) و رضایت از زندگی داینر (SWLS)، استفاده شد. اطلاعات بدست آمده از طریق مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) ، با استفاده از روش تحلیل مسیر با بهره‌گیری از مراحل پیشنهادی بارون و کنی (1986)، با نرم افزار SPSS26 و AMOS24 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌های حاکی از تحلیل‌مسیر، بیانگر معناداری نقش واسطه‌ای خودکارآمدی در رابطه‌ی میان عزت‌نفس با رضایت از زندگی بود بطوریکه مسیر عزت نفس به خودکارآمدی با ضریب (54/0) و مسیر خودکارآمدی به رضایت از زندگی با ضریب (22/0)، معنادار بدست آمد و مسیر عزت نفس به امید (48/0) و مسیر امید به رضایت از زندگی (47/0) معنادار بدست آمد. بنابراین، نتایج نشانگر آن است که خودکارآمدی و امید نقش میانجی میان عزت‌نفس و رضایت از زندگی را ایفاء می‌کند. http://journals.ueae.ir/article_154_5d71c3a466d8ee17baab12ad542f0fb2.pdf